Leopold Staff - Gęsiarka, Kieszeń
Gęsiarka z wiersza Leopolda Staffa ma jasne włosy, które przeplata wstążką. Nosi za długą spódniczkę i kaftan, zapewne po starszym rodzeństwie. Ma cztery lata. Jest poważna i z powagą wykonuje swoją pracę, czyli pasanie gęsi. Chłopiec z wiersza "Kieszeń" jest mały, nie znosi mleka, które każą mu pić rodzice. Mieszka w mieście i chciałby robić to, co lubi, ale rodzice nie pozwalają mu na wiele rzeczy. Oba wiersze są podobne tematycznie, występują w nich liryczne obrazy, przedstawiające w wierszu "Kieszeń" świat dziecka miejskiego, w "Gęsiarce" - dziecka wiejskiego. Czas w wierszach to początki nowego stulecia, występuje duży realizm opisu, w "Gęsiarce" można zauważyć malarskość obrazu, bogactwo szczegółów, w "Kieszeni" kompozycja wiersza oparta jest na kontraście obrazów. Oba wiersze to sonety. "Gęsiarka" ukazuje świat rzeczywisty dziecka i jego nastrój, w "Kieszeni" większy nacisk położony jest na świat dziecięcej fantazji. Wiersz opowiadający o pasącej gęsi dziewczynce nasycony jest takimi zwrotami jak "wilgotna, stęchła sień", "dziecko ludzkiego ula", "waśnie jątrzące się wśród biedy", co wywołuje w czytelniku uczucie przygnębienia, przykrości, pojawia się współczucie i litość. W wierszu "Kieszeń" ukazany jest "świat drogocennych dziwów, rupieci różnych skarbce całe", pojawiają się "kamyki, sznurki, szkiełka, pióra zardzewiałe, kredki kolorowe", tam "śpią stubarwne pejzaże nie namalowane". Nastrój jest łagodniejszy, jaśniejszy, ale daleki od optymizmu.